O prawdzie i niedoborze mrozu

Teraz będę kłamała. Nazywam się Julia.
Tymi słowami zaczynam pisanie każdego pamiętnika.

There’ll be days
When I’ll stray
I may appear to be
Constantly out of reach

Spokojniespokojniespokojnie. Leżę sobie. Między sufitem a podłogą, na łóżku. Mija kolejna godzina. Rozważam etat Kochanki. Po co zdobywać tytuły naukowe, po co się męczyć w jakiejś beznadziejnej pracy? Mocny sen do południa, rozpieprzanie się całymi popołudniami. Wieczorem kąpiel, makijaż i obłudne ścielenie łóżka. Dzwonek do drzwi, piwo z lodówki, nastrojowa muzyka. Uważne słuchanie, w które dyskretnie przemyca się komplementy i podziw dla niego. A potem piwo się kończy, słowa się kończą i można wreszcie dać się przewrócić na poduszki. Można pozwolić się rozebrać i można zgadzać się na wszystkie propozycje, co zrobić dalej z tak miło rozpoczętą nocą. Potempotem można czytać przez ramię smsa od żony i pocałować na do widzenia.

I give in to sin
Because I like to practise what I preach

Nie jest się tym kim się jest, jest się tym kim się siebie wymyśli. Między sufitem a podłogą, na łóżku. W myśl “Lodu” takie wymyślanie się mówi o człowieku więcej niż prawda, bo kłamstwo zakłada większy w nim udział. Prawda o mnie istnieje sobie niezależnie, a kłamstwo sama stwarzam. Dlatego kłamstwo o mnie jest prawdziwsze od prawdy.

Nieważne czy piszę prawdę czy nie, tak czy inaczej opowiadam siebie.

Czy jestem pilną studentką, czy pijaczką łażącą wieczorami po knajpach, czy czyjąś kochanką, czy miłą dziewczyną z dobrego domu, czy uciekinierką z psychiatryka, czy osobą grzeczną, czy rudą, czy samobójczynią, czyczyczy… Nieważne.

Czasem by się chciało się zamarznąć już w jakąś formę.

Explore posts in the same categories: postimprezizm

Tags: Dukaj, kochanka, kłamstwo, lód, prawda, seks, zamarzać

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.