Jestem

You’ll see,
It takes more strength to cry, admit defeat.

Jakie to cholernie trudne - prosić o pomoc. O wiele łatwiej napisać “nie musicie” i w pościeli patrzeć jak dnieje, a po chwili wieczornieje. Łatwiej nie otwierać drzwi, łatwiej nie dać sobie wcisnąć jedzenia i łatwiej nie zgadzać się na bycie traktowaną jak niepełnosprawna. No właśnie tak.

Załatwienie paru formalności równa się gigantycznemu wysiłkowi woli i myśli. Siedzę na korytarzu, patrzę na te drzwi, czekam na swoją kolej. Czuję się, jakbym miała przeskoczyć wielką przepaść.

I trudne jest to, że staje się w szeregu z ludźmi, którzy naprawdę potrzebują pomocy. Jest mi wstyd za siebie bo jest mi wstyd za siebie, boję się tego że się boję, jestem słaba bo uważam, że jestem słaba itd. Człowiek jest nieszczęśliwy tylko w takim stopniu, w jakim za nieszczęśliwego się uważa. Tak, właśnie tak.

Na dobry początek porządny obiad, owocowa herbatka przy Świetlickim i Pulp do czytania. Wszystko w zamian za oczekiwanie, że będę. Wysoka cena?

Nieważne jaki błąd się popełni. Jeśli ma się wokół odpowiednich ludzi - oni uratują.
Dzięki za wczoraj.

Explore posts in the same categories: powaga

Tags: ludzie, pomoc, proszenie, szczęście, wstyd

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.