Przetwarzanie danych osobowych

Czy budzimy się zupełnie sami
W godzinę kiedy wszystko w nas
Jest czułością i czystymi łzami

Dzisiaj jest nadwrażliwie. Pościel jest cudownie miękka i niezwykle ciepła, szum laptopa wyraźniejszy niż zwykle, a słowa o rzeczach istotnych wygniatają mi ślady na powierzchni duszy. I robi się duszno. Nie zakładam stanika, nie maluję się. Ostrożnie odsuwam się od twardych ścian, na palcach przemierzam przestrzenie między łazienką, lodówką i łóżkiem. Nie odsłaniam okien.

Jestem delikatna dzisiaj, dzisiaj jestem wydrążona. W środku jestem połową człowieka, tą zgadzającą się na wszystko. Tą, która nie umie płynąć pod prąd. Która przejmuje się każdym drganiem mięśni otaczających ludzi, która uśmiecha się do obcych, aby dodać im odwagi i która chodzi bez celu po zatłoczonych chodnikach.

Myślę o “Słonecznikach”, o ognisku, o bezdomnej na przystanku. O dziewczynie szukającej Dickensa na sklepowej półce. O tym, jak znikać i się pojawiać. I jak napisać curriculum vitae.

Teraz będę kłamała. Nazywam się Julia. Mieszkam tutaj. Studiuję politologię. Mam w chuj wysoką kulturę osobistą. Umiem parzyć kawę i głaskać koty. Moje doświadczenie zawodowe to praca na czarno i przy kampaniach wyborczych, co na jedno wychodzi. Moje umiejętności to biegła obsługa komputera w połączeniu z pisaniem bzdur ku uciesze nołlajfów. Moje zainteresowania to literatura, podróżowanie, muzyka rockowa i rysowanie Obcych. Drzew. Potworów. Ludzi. Co na jedno wychodzi. Aha i nie mam chorób wenerycznych.

Explore posts in the same categories: postimprezizm

Tags: choroby weneryczne, cv, delikoatność, nadwrażliwość

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.