Oh my lover

Podróże w czasie, krótkie włosy, męskie ciuchy. Brzmienia zapadające w pamięć, intonacje wywołujące dreszcze i słowa przykuwające uwagę i uczucia. Nienasycenie tą silną estetyką, narzucanym stylem, niekwestionowanym talentem i pewnością siebie.

Podziw dla manifestowanej kobiecości. Dla umiejętności wyrażania siebie, przy jednoczesnym zachowaniu intymnych, niedostępnych nikomu przestrzeni. Szacunek dla sławy i dystansu do niej.

Mówię o mojej grzesznej miłości, o miłości będącej torturą. Chodzę po mieście w ciemnościach, pamiętając o świetle, słuchając jak dmie wiatr. Opowiadam o tym jak perfekcyjny dzień miała niejaka Elise, która dowiedziała się, że można płakać przez kogoś jeszcze po śmierci. I o tym, że nie pozbyłaś się mnie, nie, nie pozbyłaś się mnie. A jeśli mnie po prostu miniesz, to wstyd, wstyd, wstyd. Bo to jest miłość. To jest miłość - to co czuję. Bo kiedy nie jestem z Tobą moje sny są bardzo mroczne. Cholernie zwariowane to wszystko, ale przysięgam. Jesteś tylko Ty. Jesteś tylko Ty przechadzająca się po ogrodzie, rozmyślająca o swoich grzechach. I jestem ja, urodzona na pustyni, pod wodą. Ale czy to już jest pożądanie, które uniesie nas ponad to wszystko?

Byłaś jedyną, która mogła mnie tutaj doprowadzić. I to jest najlepsza rzecz, piękne uczucie.

Dziękuję Ci za to. Dziękuję Polly Jean.

Ballad of the Soldier’s Wife

Explore posts in the same categories: magia

Tags: muzyka, PJ, Polly Jean, PJ Harvey, wokalistka

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.