Rozkołysanie

Taki dzień, kiedy ubieram się i maluję szczególnie starannie. Wkładam spódnicę, błyszczące rajtki, ekstrawaganckie kolczyki z Wenecji (czekały na to osiem miesięcy). Soczewki, makijaż, włosy. Ten dzień podaruję komuś ważnemu. Sprawie, która narzuca mi w ostatnich dniach sposób oddychania, stopień szczerości w rozmowach, a nawet wybór zdjęcia tkwiącego na pulpicie.

Spaceruję w słońcu, wyjątkowo bez odtwarzacza. Dzięki temu słyszę rozmowę małej dziewczynki ze swoją mamą. (- A wiesz? jutro będzie ciepło i będzie wiosna! Widziałam dzisiaj dużo przebiśniegów i dwa krokusy! - Nie mogłaś ich tutaj widzieć, już jest wiosna, ale w środę znowu ma być brzydko.)

Zachodzę do kina na nieprzypadkowy film. Widzę sporo samotnych ludzi, nie czuję się wyobcowana. Bohaterowie dużo dobrego dla siebie robią, optymistycznie.

Potem jeszcze błąkam się po Muranowie z książką w lewej dłoni, przysiadam na ławce, patrzę w czyste niebo, czytam parę stron (”- Czy wiesz, że starożytni, ale już nie pamiętam, gdzie - a może mi się to zresztą zdaje - mieli zwyczaj zabijać bezpłodne kobiety?“) Przypomina mi się, jak w sobotę koleżanki wykpiły moją chęć posiadania czwórki dzieci. Co ja wiem o dzieciach? Zupełnie nic. Co jest warta kobieta bez mężczyzny, niezdolna do dania społeczeństwu dzieci, będąca w związku z inną kobietą albo stosująca grzeszne środki zapobiegawcze? To budzi emocjonalny sprzeciw, nieludzki. I zapadają pośpieszne wyroki. Ściąć jej głowę!

Jestem kimś innym. Myślę zupełnie inne rzeczy. Szukam u ludzi zrozumienia, umiejętności doceniania tego co pomiędzy. To wszystko jest takie ważne, tak dziwnie proste, tak pozbawione poczucia winy. To dobre czuć w sobie szczerość w rozmowie z samą sobą. Zdumiewa mnie ile nowych światów odkryłam nad ranem między rzęsami a twarzą. Tylko czy to jest realne, czy to jest życiem? Szczególnie wątpliwe w tej mojej nierzeczywistej przestrzeni bez obowiązków. Tak, to są takie Wielkie Wakacje. W wakacje zawsze najwięcej w sobie zmieniam, najwięcej się uczę. Ale wszystko jest przejściowe. I czy ktokolwiek chce to widzieć, patrzeć na tego typu zmiany?

dotknęłam kiedyś miłości
miała smak gorzki
jak filiżanka ciemnej kawy
wzmogła
rytm serca
rozdrażniła
mój żywy organizm
rozkołysała zmysły

Niczego nie chcę oczekiwać. Jednak wiem - nie zostawię tak tego. Będę żyć tak jak umiem, jak chcę. Będę szukać i zmieniać nas w innych ludzi. Żyjących mocno. Bardzo lubię ciemną kawę.

Explore posts in the same categories: powaga

Tags: kawa, kobieta, ludzie, spacer, wiosna, życie

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.