Lat dwadzieścia

Obudziłem cię? Telefon. Kurde, wróciłam do domu przed czwartą. Impreza? No tak, dzisiaj będę już grzeczniejsza. O której tam idziemy? Do zobaczenia.

Łazienka, woda na twarz. Pranie, bo czysta została już tylko różowa bielizna. Net nie działa. Komp się zawiesił. Empecza nie chce się włączyć. Made in china, wiadomo. Imperialistyczne świnie łamiące prawa człowieka. I deszcz zaczął padać. Leżę, analizuję wczorajszy dzień i fakt, że mój tryb życia niektórych dziwi.

To, że czuję wielką potrzebę bycia z ludźmi. (Call me up before your dead, we can make some plans instead) To, że można jednego dnia spotkać się z kilkoma osobami, obejść całe Powązki i cmentarz ewangelicki (najpierw dookoła, potem wszystkie alejki w środku), okrążyć parę razy plac Wilsona, zwiedzić wszystkie wyglądające przyzwoicie puby w poszukiwaniu wolnego miejsca i wracać późną nocą autobusem wypełnionym podobnymi sobie ludźmi - z oczami przyćmionymi dymem, alkoholem i początkiem weekendu.

Średnio inspirujące. Chyba jednak.

Ostatnio znowu obudziłam się w ubraniu. Ostatnio znowu piłam piwo. Ostatnio znowu musiałam przygotować się na rozczarowanie, stłumić napędzające mnie do życia porywy serca. Pozostawiać niedomówienia, o które się teraz potykam. (do it for the living and do it for the dead do it for the monsters under your bed)

Jestem niedojrzała. Raczej na pewno.

Moja najlepsza Przyjaciółka kupiła sobie ogromnego, dojrzałego arbuza. Pytam po co jej aż tyle, bo chyba nie da rady tego zjeść. A ona mówi mi chcę go, bardzo lubię arbuzy, bardzo lubię Dużo. (life is a highway and I’m gonna ride it ) Bardzo podziwiam.

Obudziłem cię?
Nie tak nie wiem.

Boję się, boję snów
I wiosny i jej bzów!
Jak to było? Jak to było?
Że tak nam łatwo było żyć?
Jak to było? Nie, nie było!
Nie, wcale tak nie mogło być!

Explore posts in the same categories: postimprezizm

Tags: wiosna, Janda, Juno, piwo, made in china

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.